Wielu przedsiębiorców zastanawia się, czy polska firma może mieć konto za granicą. Potrzeba wynika z faktu, że obecnie prowadzenie działalności gospodarczej bez rachunku bankowego jest praktycznie niemożliwe. Konto firmowe służy przede wszystkim do rozliczeń z klientami, kontrahentami i fiskusem. Wyjaśniamy, czy polskie spółki mogą założyć zagraniczny rachunek bankowy, a także, czy taka decyzja się opłaca i co z niej wynika.
Czego dowiesz się z tego artykułu:
Zagraniczny rachunek bankowy może okazać się korzystnym rozwiązaniem dla przedsiębiorców planujących ekspansję gospodarczą za granicę. Przeczytaj nasz artykuł, w którym wyjaśniamy:
- Kiedy konto zagraniczne będzie dobrym pomysłem.
- Czy polska spółka może założyć rachunek firmowy w zagranicznym banku i jak to zrobić.
- Jakie obowiązki spoczywają na rodzimym podmiocie gospodarczym, który otworzył konto bankowe w innym kraju, niż Polska.
Kiedy warto założyć konto firmowe za granicą?
Założenie rachunku firmowego w banku zagranicznym zwykle jest uzasadnione wchodzeniem w relacje gospodarcze z podmiotami zagranicznymi. Polska firma, która oferuje swoje usługi np. kontrahentom we Francji, zwykle będzie dążyła do tego, aby móc rozliczać się z innymi firmami za pośrednictwem banku działającego we Francji. Tak jest szybciej, prościej, a często również i taniej.
Konto zagraniczne przydaje się także w przypadku oddziałów spółek lub podmiotów powiązanych, które działają za granicą i potrzebują rozliczać się ze spółką polską.
Kolejną przyczyną, dla której warto mieć rachunek bankowy w zagranicznym banku, jest dalej idąca ochrona przed komornikiem. Nie jest to jednak ochrona pełna, w związku z wdrożonym standardem raportowania Common Reporting Standards (CSR), który zakłada wymianę informacji między bankami.
Czy polska firma może mieć konto za granicą?
Zasadniczo nie ma przeciwwskazań, aby polska spółka założyła rachunek bankowy w innym kraju — dotyczy to zwłaszcza krajów Unii Europejskiej. Aby lepiej wyjaśnić to zagadnienie, warto jednak odwołać się do ustawy prawo dewizowe oraz przepisów rozporządzenia w sprawie ogólnych zezwoleń dewizowych. O ile założenie konta w polskim banku nie jest obrotem dewizowym, posiadanie rachunku płatniczego w banku państwa innego, niż Rzeczpospolita Polska, już tak. Wynika to wprost z art. 2 ust. 1 pkt 17 ustawy prawo dewizowe, który definiuje obrót dewizowy, jako:
- zawarcie umowy lub dokonanie innej czynności prawnej, powodującej lub mogącej powodować dokonywanie między rezydentem i nierezydentem rozliczeń pieniężnych lub przeniesienie między rezydentem i nierezydentem własności wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, a także wykonywanie takich umów lub czynności,
- zawarcie umowy lub dokonanie innej czynności prawnej, powodującej lub mogącej powodować przeniesienie między rezydentami rzeczy lub prawa, których nabycie nastąpiło w obrocie dewizowym z zagranicą, a także wykonywanie takich umów,
- dokonywanie wywozu, przekazywanie oraz wysyłanie za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, a także dokonywanie ich przywozu, przekazywanie oraz nadsyłanie z zagranicy do kraju.
Można powiedzieć, że polski przedsiębiorca, który przyjmuje płatności w walucie obcej na konto walutowe, dostaje się pod regulację prawa dewizowego.
Obrót dewizowy jest zasadniczo dozwolony, choć trzeba zwrócić uwagę na art. 9 pkt 9 ustawy prawo dewizowe. Zgodnie z tym przepisem ograniczeniom podlega otwieranie przez rezydentów, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów, rachunków w bankach i oddziałach banków, mających siedzibę w krajach trzecich, z wyjątkiem ich otwierania w czasie pobytu w tych krajach, a także w związku z działalnością określoną w pkt 4, z zastrzeżeniem nieutrzymywania takich rachunków dłużej niż 2 miesiące od zakończenia pobytu lub działalności.
W skrócie można więc powiedzieć, że zakładanie konta bankowego w państwach członkowskich UE oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego przebiega na zasadach zbliżonych do zasad prowadzenia rachunków krajowych. Otwieranie firmowego rachunku w państwie trzecim wymaga jednak zezwolenia dewizowego i wiąże się z ograniczeniami.
Jak rozumieć pojęcie kraju trzeciego na gruncie prawa dewizowego?
Pojęcie państwa trzeciego zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo dewizowe. Zgodnie z tym przepisem krajami trzecimi są państwa niebędące państwami członkowskimi Unii Europejskiej, a także ich terytoria zależne, autonomiczne i stowarzyszone oraz terytoria zależne, autonomiczne i stowarzyszone państw członkowskich Unii Europejskiej.
Jeśli więc chcesz otworzyć konto firmowe w rajach podatkowych takich, jak Anguilla, Antigua i Barbuda, Bahamy, Belize lub Fidżi, trzeba liczyć się z dodatkowymi formalnościami i koniecznością przygotowania szeregu dokumentów. To kolejne utrudnienie, które trzeba uwzględnić w przypadku rozliczania się z zagranicznymi kontrahentami z terytoriów rajowych.
Rachunek bankowy za granicą — obowiązki względem urzędu skarbowego i NBP
Założenie zagranicznego konta przez spółkę prawa handlowego wymaga jego zgłoszenia do właściwego urzędu skarbowego na formularzu aktualizacyjnym NIP–8. Formularz należy złożyć za pośrednictwem Portalu Podatkowego Ministerstwa Finansów, podając dane dotyczące m.in.:
- identyfikujące podmiot w Krajowym Rejestrze Sądowym,
- dane podmiotu prowadzącego dokumentację rachunkową,
- listy rachunków bankowych (w tym zagranicznych rachunków firmowych).
Spółki wpisane go KRS mają 21 dni na złożenie formularza NIP-8, zaś przedsiębiorcy prowadzący JDG, 7 dni. Niezłożenie we właściwym terminie formularza NIP-8 stanowi wykroczenie skarbowe i podlega karze grzywny.
Niezależnie od aktualizacji danych w urzędzie skarbowym podmiot, który posiada za granicą aktywa przekraczające wartość wskazaną w przepisach, ma obowiązek składania okresowych sprawozdań do Narodowego Banku Polskiego. Dodatkowo przedsiębiorca ma obowiązek przechowywać przez 5 lat dokumentację potwierdzającą operacje dewizowe.
Obowiązujące przepisy nakładają także ograniczenia w zakresie uwzględniania do kosztów uzyskania przychodu środków otrzymywanych na zagraniczne kont bankowe. Można je ominąć, składając formularz ZAW-NR do właściwego naczelnika urzędu skarbowego.
Jak wygląda proces zakładania konta zagranicznego przez polską firmę?
Proces zakładania konta bankowego za granicą w dużej mierze jest uzależniony od wymagań danej instytucji finansowej oraz przepisów lokalnych. Banki mogą w szczególności wymagać umowy spółki albo jej statutu, oświadczenia potwierdzającego legalność otrzymywanych dochodów. Konieczne jest przetłumaczenie przed tłumacza przysięgłego dokumentów spółki oraz osobiste stawiennictwo osoby (lub osób) uprawnionych do reprezentowania spółki. W wielu przypadkach formalności można sfinalizować dzięki współpracy z działającą lokalnie kancelarią prawną, która doskonale zna praktyki banków w danym kraju. Kancelaria Oniszczuk & Associates świadczy w tym zakresie kompleksową obsługę podmiotów gospodarczych.
Usługi zakładania zagranicznych rachunków płatniczych świadczą też banki internetowe, jak Revolut. W tym przypadku obowiązki związane z zakładaniem konta są wypełniane całkowici zdalnie, a cała procedura otwierania rachunku płatniczego jest szybsza i prostsza.
Zamknięcie rachunku bankowego jest regulowane przez przepisy lokalne danego kraju oraz regulamin banku.
Zakładanie zagranicznych rachunków bankowych — Kancelaria Oniszczuk & Associates
Założenie rachunku bankowego za granicą może być atrakcyjnym rozwiązaniem dla przedsiębiorcy, który kieruje swoją ekspansję na terytorium innych krajów. Jeśli potrzebujesz pomocy w organizacji biznesu offshore, możemy ci pomóc. Kancelaria Oniszczuk & Associates zapewnia kompleksowe wsparcie obejmujące:
- dokładną analizę dostępnych ofert bankowych z uwzględnieniem preferencji klienta,
- pomoc przy zakładaniu rachunku płatniczego — przygotowanie dokumentacji, dokonanie niezbędnych zgłoszeń krajowych i zagranicznych,
- bieżące doradztwo prawne uwzględniające strukturę klienta zagranicznego,
- reprezentację przed bankiem w celu założenia rachunku płatniczego.
